صاعقه گیرهای فعال یا اکتیو جهت دریافت و هدایت جریان صاعقه به سیستم زمین فضای اطراف خود را از روشهای مختلف یونیزه می كنند؛ به همین علت این دسته از صاعقه گیر ها را ، صاعقه گیرهای یونیزه كننده هوا (Early streamer Emission Air Terminal ) می نامند.
از نقطه نظرات مختلفی می توان صاعقه گیرهای اكتیو را طبقه بندی نمود ، كه در زیر به دو دسته طبقه بندی كه دارای اهمیت بیشتری هستند، می پردازیم.

الف- دسته بندی بر اساس نیاز یا عدم نیاز به منبع خارجی برای انجام عملیات یونیزاسیون : اولین سری از صاعقه گیر های اكتیو، صاعقه گیر هایی بودند كه برای یونیزه كردن هوای اطراف خود، نیاز به مبنع انرژی خارجی داشتند، كه امروزه بطور كامل منسوخ شده اند.

ب- دسته بندی صاعقه گیر های اكتیو خود كفا بر اساس روش یونیزاسیون هوا : صاعقه گیر های اكتیو خود كفا بر اساس روشی كه برای یونیزه كردن هوا دارند، به دسته های مختلفی طبقه بندی می شوند.

1- صاعقه گیر های اتمی

این دسته از صاعقه گیر ها جهت انجام عملیات یونیزاسیون وابسته به تشعشعات اتم سزیم بودند كه در داخل آن قرار داشت.این صاعقه گیر امروز بنا به دلایل زیر دیگر تولید نمی شوند:

• وجود اثرات زیست محیطی شدید به علت تشعشعات یك عنصر اتمی
• عدم وابستگی عملیات یونیزاسیون صاعقه گیر با اتصال سیستم صاعقه گیر با الكترود زمین به نحویكه اگر اتصال سیستم صاعقه گیر با الكترود زمین قطع هم می شد، شدت عملیات یونیزاسیون نه تنها متوقف نمی شد ، بلكه كاهش نیز نمی یافت. بنابراین فضای اطراف را بدون وجود اتصال به سیستم زمین یونیزه می كرد و ضمن دعوت صاعقه به سمت سایت، محلی برای تخلیه آن فراهم نبود.
• وابستگی صاعقه گیر های اتمی با نیمه عمر عنصر اتمی كه در آن به كار رفته بود.

2- صاعقه گیر های خورشیدی و صاعقه گیر های بادی

این دسته از صاعقه گیر ها نیز برای یونیزه كردن هوا نیاز به انرژی خورشید یا وزش باد داشتند.
بدیهی است نقطه ضعف این صاعقه گیر ها همین وابستگی به شرایط طبیعی است كه ممكن است در لحظه وقوع صاعقه فراهم نباشد، بطور مثال باد نوزد.
اینك به توضیح عملكرد هر یك از این صاعقه گیر ها بصورت مجزا می پردازیم.

الف) صاعقه گیر های بادی یا پیزو الكتریك

این نوع صاعقه گیر از یك محفظه خالی با مسیر ورود و خروج دوكی شكل آیرو دینامیك ساخته شده كه ورود و خروج هوا از آن طی یك سیكل و مسیر مشخص صورت می پذیرد و سبب ارتعاش یك الكترود عمودی می شود.
الكترود موصوف به یك سلول پیزوالكتریك متصل است. نوسانات الكترود سبب ایجاد الكتریسته ساكن در سلول می شود و این انرژی ذخیره شده بین الكترود و جداره خارجی صاعقه گیر تخلیه شده و سبب یونیزاسیون هوای اطراف خواهد شد. تكنیك فوق، خود كفا اما بسیار حساس و آسیب پذیر است. چراكه ورود یك جسم خارجی و عدم خروج آن به سبب مسیر دوكی شكل ممكن است باعث انسداد مسیر و از كار افتادن دستگاه شود.
ضمن اینكه وزش هر نوع باد ( كه لزوماً صاعقه ای به دنبال ندارد) باعث شارژ شدن بی مورد دستگاه و كاهش طول عمر سلول پیزوالكتریك و عملكرد ارتعاشی آن می شود.

ب) صاعقه گیر های خورشیدی

این نوع صاعقه گیر مجهز به باتری و تعدادی سلول خورشیدی دریافت كننده انرژی است كه در تابش نور آفتاب سبب شارژ شدن باتری و ذخیره الكتریسیته ساكن در آنهاست. این انرژی بایستی در لحظه مناسب باعث تخلیه و یونیزاسیون هوا شود . صرف نظر از مكانیسم عمل آن، این نوع صاعقه گیر ها هم بعلت وابستگی شدید به باتری فتوسل (طول عمر باتری و زمان محدود ذخیره انرژی ) عملاً مكانیسم مناسبی برای تضمین ایمنی نیست چراكه هیچ اطمینانی وجود ندارد كه هوای ابری و غیر آفتابی كمتر از ساعات شارژ ماندن باتری طول خواهد كشید و اگر بیشتر باشد، قطعاً از صاعقه گیر فوق كاری ساخته نیست.

3- صاعقه گیر های پالسی - خازنی

این دسته از صاعقه گیر های الكترونیكی برای یونیزاسیون هوا دارای عناصر پسیوی می باشند كه تلفیق این امكانات و شرایط طبیعی محیط در زمان وقوع صاعقه ، عملیات یونیزاسیون هـوا را به بهتـرین نحتو فراهـم می كند.
این صاعقه گیر ها نیز با توجه به امكاناتی كه برای یونیزاسیون هوا دارند به دسته های مختلفی تقسیم می شوند، مثل صاعقه گیرهای خازنی و ...